Başarılı olmak, “sen yaparsın” denmek acaba bir lütuf mu, lanet mi? Hiç düşündünüz mü?

Kendimi hatırladığım yaşlardan beri insanların (başta ailemin) “sen yaparsın” cümlesini hep söylediklerini ve bu sözün bilinçaltımı hatta hayatımı şekillendiren cümlelerden biri olduğunu farkettim. Ben ne olursa olsun başarılı olmalıydım. Ancak sonradan bilinçaltıma işlenen bu cümlenin ve bunu sürekli gerçekleştirmek için çabalamanın beni desteklemekten çok yorduğunu farkettim.

Çocukluğunda kulağına çalınan sözlerden hiç kurtulamıyorsun. Hep bir gölge gibi takip ediyor, farkında değilsin ama kulaklarında hep çınlayan söz o.

Ve bugünki ben; neden başarılı olmak zorundayım, neden herşeyi çok iyi yapmak zorundayım, başarısız olursam dünyanın sonu mu? diye sorduğumda aldığım cevap çok farklı.

Yaptığımız herşeyde başarılı olmak zorunda değilim/değiliz, hata yapmak da güzel ve çok öğretici.

Aslında yaptığımız hatalar değil midir şimdiki bizi biz yapan?

• 

Ya da hayat yolunda yürürken yanlış saptığımız sapaklar, hızla dönüp bir yerlere çarptığımız virajlar değil midir, bizi yürümemiz gereken tekrar o doğru yola sokan?

Şimdi dönüp yolun başındaki bana şunu demek isterdim:

Sakın hata yapmaktan korkma!

Önünde duvar gibi gözüken engellere bazen dal hiç durma!

• 

Belki çarpınca o duvarlara içinden geçip gideceksin, dene!

Diyelim ki geçemedin, geri mi düştün: Aldığın yaraları tecrübe et kendine, topla cam kırıklarını yerden ve devam et inandığın yolda yürümeye.

Uzun lafın kısası: İçinizde sürekli başarılı olmanız gerektiğini söyleyen, adım atmanızı engelleyen, cesaretinizi kıran o sesden kurtulun!