• 

En mutlu olduğumuz yer neresi? Rezidans evimiz, lüks bir tekne, son model bir araba, parayla satın alınabilecek diğerleri mi? Yoksa; sevdiğinizin kolları,bir ağacın altı, bir deniz-göl-nehir kenarı, çocuklarınızın ellerini boynunuza doladığı her yer, bir dost-kardeş- sevdiğiniz ile gözgöze gelip konuşmadan anlaşabildiğiniz o yer, o anlar mı?

Kim inandırmış bizi mutluluğu satın almamız gerektiğine,parasız asla mutlu olunmayacağına, yeterincenin asla yetmeyeceğine, en pahalı olan ile huzurun yakalanacağına,kin inandırmış bizi basitin “basit” olduğuna?

“Sade” ve “basit” olanın derinliğini ancak ve ancak karmaşık ve zor olanı, aynı zamanda ruhunun düğümlerini çözebilen insanların anlayabildiğini görmek, bunca maddi ve görsel değerlerin pompalandığı bir dünyada hiç de kolay değil tabiiki.

Kim koymuş kafamızın içine bunca -meli -malı’yı?

Nerede -abilir -ebilir’ler?

Nerede herşey mümkünler ?

Kendimiz miyiz, bizim kendi düşünce ve inançlarımız mı hayatımızı şekillendiren, yoksa bize öğretilen-dayatılan onca düşünce kalıbı mı şimdi’mizi belirleyen?

• 

Sınırlarımızı başkalarının çizmesine izin verdiğimiz sürece, gerçekten kendimizle buluşup, asla hayal bile edemeyeceğimiz imkansıza adım atabilir miyiz? Arkasında hayal bile edemeyeceğimiz güzellikler olan o kapıyı açabilir miyiz?