7-8 yaşlarındayım. Güzel bir yaz günü öğleden sonra ablamlar eşliğinde göl kenarına inmemize izin vermiş annem.Cumartesi babamın geleceği gün, her haftasonu akşam treniyle İstanbul’dan bizi görmeye geliyor. Sahilde taş atarken göle, arkamda bir el hissediyorum: babam bugün biraz erken gelmiş, sürpriz yapıp sahile yanımıza inmiş hemen. Bana mavi boncuklu inci bir kolye almış, gözlerine bakıyorum o da bana.

O kadar içten ve güzel gülümsüyor ki, ikimiz de çok mutluyuz birbirimizi görmekten. Hiç konuşmuyoruz, kelimelere gerek yok ki zaten o an. Boynuma takıyor klipsli kolyeyi sonra yanağımdan öpüyor beni. Öptüğünde bıyıklarının yanaklarıma batan hissi hala dün gibi aklımda. 

O an uçuyorum işte çok mutluyum. Zaten dalga çıkmış nefis bir göl esintisinin kokusu geliyor burnuma.

Ah o an, o an defalarca o öldükten sonra zihnimde tekrar tekrar yaşanıyor. Ne zaman  çok özlesem o ana geri dönüyorum, sıkı sıkı tutunuyorum bu anıma, o mutluluğu tekrar yaşayabilmek için. 

Anlıyorum ki şimdiki mutluluğumun köprülerinin temeli ta o zamandan atılmış, her kız çoçuğunda olduğu gibi en çok babalar harç atmış o köprülere. 

Babalığı hakeden her babaya selam olsun..

Haketmeyenlere sözü hayat söylesin, biz değil.